ثقلين آمده است كه : « بر اهل البيت پيشى نگيريد و از آنها جلو نيفتيد » ، يعنى پيرو آنها باشيد و اگر دقّت بيشترى در مضمون آيات و روايات مذكور بشود ، معلوم مىشود كه آنها به هر دو بعد رهبرى دلالت دارد ، لذا شيعيان هميشه امام را صاحب هر دو مقام رهبرى سياسى و رهبرى معنوى مىدانستند و ديگران را غاصب مىشمردند . اين حقيقت را - كه به اعتقاد شيعه رهبرى امام مطلق است - زمامداران غاصب هم مىدانستند و لذا بعضى مواقع هرچند مطمئن بودند كه امامِ وقت ، قصد قيام ندارد ، به عنوان مثال : منصور نسبت به شخص امام صادق عليه السلام اين عقيده را داشت . با اين حال احتياط را از دست نمىداد و همواره آن حضرت را تحت مراقبت مأموران سرّى خود قرار مىداد و كم و بيش براى او مزاحمت‌هايى ايجاد مىكرد و سرانجام هم نتوانست وجود آن حضرت را تحمّل كند ، چون شيوه‌اى را كه حضرت در پيش گرفته بودند براى حكومت خود خطرناك مىديد ، از همين رو آن حضرت را شهيد كرد . هارون هم همين شيوه را در پيش گرفت ، حضرت موسى بن جعفر عليه السلام را سال‌ها در زندان‌ها و تحت نظر نگاه داشت . چون مىدانست شيعه هر دو مقام رهبرى معنوى و دنيوى را از آن امام عليه السلام مىداند . از سوى ديگر نقش و عملكرد امامان معصوم عليهم السلام كه موجب حفظ تفكّر شيعى و احكام اسلام مىشد بسيار بااهميّت بود . مىتوان آن را معجزه آنها دانست و اين كار هم جز با تعليم خاص الهى ميسّر نمىشد . اميرالمؤمنين عليه السلام و امام حسن عليه السلام آن سياست خاص را در پيش گرفتند ، ولى امام حسين عليه السلام به آن نهضت عظيم دست زد . همين‌طور بقيه ائمهء معصومين عليهم السلام هر يك به گونه‌اى عمل كردند ، اگر چنين نمىكردند ، در زير آن ضربات مهلك هيچ راه و روشى كه مخالف آن